lunes, 23 de diciembre de 2013

En mi hambre y en mi coño mando yo

Me tocáis todos el coño. Sí, así de directo os lo digo. Estoy hasta el coño de los que están en contra del aborto. Y más si son tías. Abortar, no es matar. Cuando una mujer aborta, decide no tener un hijo, no estar embarazada. No mata a nadie. Para matar, primero hay que nacer.

Según vuestra lógica, también es matar la masturbación o practicar el sexo con condón. Incluso cuando te haces un corte estás matando. En los tres casos matas células, ¿no?

Nadie tiene derecho a decidir sobre la vida de otra persona pero el feto es una célula dentro de una mujer y si esa mujer no quiere tener dicha célula, tiene derecho a no tenerla. ¿Por qué? Porque es su célula, dentro de su útero, dentro de su vientre. Y si decide abortar es SU problema, y no el vuestro. Si no queréis abortar no lo hagáis, pero no podéis quitarle el derecho a una mujer a decidir sobre SU cuerpo. Y fin de la historia.

lunes, 9 de diciembre de 2013

Y que tú también

-Y si me miras a los ojos puedes ver arder las llamas de una revolución de la misma manera que puedes ver en ellos todo lo que te quiero-dijo ella.

-Te miro a los ojos y veo mi reflejo. Nos veo acabando con todo y volviendo a empezar de nuevo. Puedo ver la rabia de todo oprimido luchando por su libertad. Puedo ver que te quiero y que tú también- respondió él.

jueves, 5 de diciembre de 2013

Hem esclatat

Sóc l'amor transformat en odi al teu estat. Estic farta d'aguantar i de callar. He esclatat. Vull lluitar contra tu. S'ha acabat el resistir. Ja no, mai més resistiré. Ara pase a l'atac. Ara vaig a per tu. He deixat de ser la xicona que alça el puny. Ara sóc eixa terrorista que t'apunta amb la pistola. Ja no sent amor per ningú. És trist. El sistema ha pogut amb mi. Ara bé, ha pogut amb el meu amor i la meua alegria però no ha pogut amb el meu odi i la meua ràbia. I vas a pagar tu per tots. Per tots i cadascun dels que m'han fet mal. Per tots i cadascun dels que has fet mal. Et vaig a matar, més prompte o més tard. Has acabat amb la paciència de tot un poble. Jo els represente. Jo acabe amb tu. Per tots. En mi estàn totes les seues llàgrimes. Tots els seus crits. Estem tots, units. Contra tu.

jueves, 28 de noviembre de 2013

Éramos

Éramos tan diferentes y tan opuestos. Éramos como hermanos que peleaban y amantes que se besaban.

Éramos aquellos que no se parecían en nada. Éramos la picardía y la bondad.

Éramos el día y la noche, el perro y la gata. Éramos el frío y el calor, la lluvia y el sol.

Y sin embargo ambos éramos rebeldía y ganas de luchar. Éramos felices juntos.

Éramos.

miércoles, 27 de noviembre de 2013

Puta

"No tengo miedo a nada. No sé que pasará mañana ni que pasará dentro de un minuto. No sé que pasó tiempo atrás ni que pasó hace un minuto. Solo sé que está pasando ahora. Solo sé que soy persona, solo sé que soy mujer. Solo sé que lucho, solo sé que no me rindo. Solo sé que de tu odio, machista, nacen mis ganas de vivir. También sé que cada puta que dices me anima más a luchar. Cada palabra que escupes por tu boca ahí se va a quedar. No te me vas a acercar, no me vas a rozar, ni siquiera me vas a oler. Solo sé que soy puta y estoy por encima de tus palabras. Solo sé que me enorgullece que me llames lo que sea, solo me animas a seguir. Lucharé, ganaré y te destruiré. Tú desaparecerás, tu odio irracional no volverá a aparecer. Un golpe tuyo equivale a cien mios, préparate cobarde, es tu fin."

Un 14 de Abril de 1931

Naciste, creciste y te derrotaron pero nunca te mataron. Sigues viva en cada corazón de cuantos te conocen y en cada mente de cuantos te lucharon. No te vi nacer, no te vi crecer, no vi como fuiste derrotada. Tu corta estancia en nuestras tierras fueron suficientes para añorarte, para quererte y para cantarte. Incluso para gente como yo que no tuvo el placer de conocerte. Fueron bonitos días aquellos cuando estabas, cuentan los más ancianos entre lágrimas de rabia y eñoranza. Fueron duros días aquellos  cuando intentaron matarte y todos ellos, unidos, lucharon por ti y fracasaron. Peores fueron los años siguientes sin tu alegría y libertad, sin nada por lo que sonreír, sin ti. Parecía que habías muerto pero no. Aquí estás, en este texto, en el corazón de miles de personas, en mi corazón, en mis ganas de luchar. He oído de ti maravillas, he leído los buenos aires que traías a mi tierra. Y he decidido que quiero luchar, lucharé y moriré por ti si es necesario, querida República. Teñiremos cada rojigualda de morado y al fin volverás con nosotros. A por la tercera, segunda y vieja compañera.

lunes, 11 de noviembre de 2013

Solo sé que te echo de menos

¿Por qué? Es algo que me pregunto cada día de mi vida, a cada cosa que me sucede, a cada cosa que veo. Me pregunto ¿Qué ha pasado? ¿Qué ha cambiado? ¿Qué hice mal? ¿Qué hiciste mal? ¿Qué hicimos mal? Pero sobretodo ¿Por qué?

Todo empezó hace poco menos de un par de años. Una noche tranquila de un día normal. Todo iba como siempre, la misma rutina de todos los días. Ahí no lo sabía pero creo que insultarte fue lo mejor que he hecho en mi vida. ¿Por qué lo hice? Ni yo lo sé. Quizá sea el destino, pero yo no creo en eso. El caso es que lo hice y me alegro.

Desde ese día todo cambió para mí. Te conozco desde pequeña, siempre te había visto como un tío idiota, pero no podía estar más equivocada.

He de confesar, (como ya sabes), que para mí empezó como algo más que una amistad. Y me duró. Por eso era tímida y sentía vergüenza cuando estaba contigo. Sin embargo, siempre te buscaba para que me dieras un abrazo. Me encantaban nuestras charlas, me hacías sentir genial. Sentía que alguien me quería y me apreciaba de verdad.

La cosa fue a más pero llegó el verano y casi no nos veíamos. No sé por qué, pero como tú mismo has dicho te comportaste como un idiota conmigo y nuestra amistad se acabó. Pasó el verano y volvió el curso. No sabes lo horrible que era echarte de menos viéndote todos los días. Aún así, un par de meses después me volviste a demostrar que me querías y me apreciabas a pesar de que ni habláramos. Todo volvió a ser como antes, incluso mejor. Te convertiste en esa persona que siempre está ahí, esa que nunca te falla y parece que nunca lo va a hacer. Esa persona que sabe que estás mal y te hace sonreír, y si no puede te abraza.

Yo, quizá no fuera la mejor amiga del mundo pero lo intetaba. Lo único que sé es que tú lo eras. Una vez más volvió a llegar el verano y una vez más nos volvimos a dejar de hablar. No sé todavía por qué, no hay ninguna razón para ello. Pasa el tiempo y ya no estás conmigo, ya no te veo, ya no tengo tus abrazos, estoy sola. Te echo de menos, te quiero, quiero volver a pasar los momentos de antes, eran los mejores, joder, he intentado que todo vuelva a ser como antes pero no lo he conseguido, no sé como hacerlo. Soy idiota y solo estoy escribiendo esta puta mierda, no sé si por rabia, por impotencia o por desahogarme. ¿Por qué? Dímelo...

Te quiero, gilipollas.